Vaginisme

Vaginisme kun je omschrijven als een systematische reflex van de spieren rondom de vagina. In deze reflex worden deze spieren aangespannen. Het gaat hier om de zogenaamde bekkenbodemspieren en deze zijn te lokaliseren rondom het buitenste gedeelte van de vagina.

Bekkenbodemspieren

De lichamelijke reflex (of reactie) gebeurt onwillekeurig. Dit betekent dat de vrouw in kwestie deze vaak niet bewust zelf stuurt of in gang zet. Je zou kunnen zeggen dat het haar gewoon overkomt en ze weet wellicht niet waar deze reactie vandaan komt.

Er zijn verschillende vormen van vaginisme, waaronder dyspareunie.

Fysieke weerstand

Vaginisme maakt het voor een vrouw heel lastig om seks te hebben. Haar lichaam verzet zich op deze manier heel fysiek tegen datgene wat haar vagina nadert. Dat kan een penis zijn, maar dat kunnen ook vingers zijn of zelfs ‘alleen’ een tampon.

Heel vervelend is dat voor haarzelf en ook voor haar partner. Vaginisme kan relatieproblemen tot gevolg hebben of het heel moeilijk en problematisch maken voor een vrouw om een partner te vinden.

Spanning en pijn

De spanning in het vaginale gebied geeft de vrouw een gevoel van pijn en dat kan weer een reactie geven van angst voor die pijn. Ze kan zich ook heel erg schamen dat dit gebeurt. Iedere keer als de vrouw in een vergelijkbare situatie komt, zal haar lichaam wellicht weer op dezelfde manier reageren. Dit kan het hele gebeuren in stand houden en misschien zelfs verergeren.

Terugkerend verschijnsel

Kenmerkend voor vaginisme is dat dit stelselmatig in dit soort situaties optreedt. Bij een incidentele aanspanning van de bekkenbodemspieren hoeft er geen sprake te zijn van vaginisme.

Het komt voor bij zowel heteroseksuele vrouwen als bij lesbische vrouwen. Het kan een lichamelijke of een psychische/emotionele oorzaak hebben, maar het kan ook komen door een combinatie van deze twee.

Vaginisme als vicieuze cirkel

Vrouwen komen in geval van pijn vaak in een vicieuze cirkel terecht. Ze ervaren pijn bij het vrijen en worden dan bang voor de pijn. De bekkenbodemspieren worden onbewust aangespannen en dat levert wellicht nog meer pijn op. Negatieve gedachten en gevoelens over seks en seksualiteit houden het vaginisme vaak in stand.

4 Reakties op “Vaginisme”

  1. Linds

    Wat fijn inderdaad te horen dat je niet de enigste bent. Ook ik heb al een aantal gesprekken met seksuoloog, psycholoog en bekkentherapie gehad.

    Allemaal tot een kleine verbetering. Ik zou graag in gesprek willen komen met mensen met hetzelfde probleem.. Zodat je er ook eens samen over kunt babbelen. Mocht iemand intresse hebben dan hoor ik dan graag! 👍. Groetjes van linds

  2. Saskia

    Hoi allemaal,

    Ik heb zojuist ook van mijn huisarts te horen gekregen dat ik vaginisme heb. Bij mij is het echter dat ik al jaren dezelfde partner heb en nog nooit ergens last van heb gehad. Nu heb ik een aantal weken geleden een spiraaltje laten zetten waar ik heel heftig op heb gereageerd, hierdoor zijn mijn bekkenspieren gaan aanzetten. Momenteel is het bij mij allemaal heel erg nauw en dik van binnen, wat nooit zo was. Ben nu doorverwezen naar de bekkenbodemfysiotherapeut zodat ik de spieren weer leer te ontspannen. Niks geestelijks bij mij dus, maar wel erg vervelend. Weet niet of er misschien meerdere dames zijn die het op deze manier hebben gekregen?

    Groetjes

  3. Claudia

    Fijn om het verhaal onder mij te lezen, ik ben dus echt niet de enige.

    Bij mij is het wat anders gelopen. Ik had een vriend al zo’n 3 maanden en kreeg pijn bij de gemeenschap. Ik heb mij toen laten onderzoeken en er kwam uit dat ik een soa had. Heb mij laten behandelen maar de pijn hield aan. Weer onderzocht, er bleek nu een schimmelinfectie te zitten, als reactie op de medicijnen.

    De pijn is hierna nooit meer weggegaan. De gynaecoloog schreef toch medicijnen voor tegen een infectie maar die sloegen niet aan. Uiteindelijk doorverwezen naar de seksuoloog. Ik ben nu dik een jaar verder en de pijn verdwijnt maar niet, wordt ook niet minder. Het is een seksuloog in opleiding en ik schiet er tot nu toe echt niks mee op. Ik weet dat het ook een kwestie van geduld is, maar dat geduld is op een gegeven moment ook op.

    Ik ga eens googlen naar een bekkenbodemfysiotherapeut, heb nu weer een klein beetje hoop..

    Groetjes

  4. Iris

    Ha allen,

    Fijn om een medium te hebben waar ik mijn verhaal kwijt kan.
    Dyspareunie omvat niet alleen de pijnklachten, maar heeft ook invloed op mijn relatie en mijzelf.
    Ik heb sinds mijn 15e (ik ben nu 21) ook last van pijn bij het vrijen. Op mijn 15e had ik al een paar maanden een vaste vriend, heel lief en geduldig aangaande mijn “probleem”.

    Al sinds de allereerste keer (wanneer je nog denkt dat het daardoor komt) heb ik er last van.
    Op die leeftijd was ik ook vrij preuts en durfde ik niet naar een dokter. Eigenlijk pas een jaar of twee terug heb ik de stap genomen om de huisarts (ik heb toen om een vrouwelijke arts gevraagd) te bezoeken die mijn klachten gelukkig erg serieus nam en me gelijk doorstuurde naar de bekkenbodemfysiotherapeute.

    Ik had ook altijd veel last van blaasontstekingen (soms 2 à 3 keer in een paar maanden).
    Het intakegesprek bij de fysiotherapeute (wat nog even duurde voor ik het aandurfde)was wel vreemd, maar bood ook wel wat opluchting.
    Zij vertelde me dat het dyspareunie was en we aan de slag zouden gaan met bekkenbodemspierenoefeningen.
    Ondertussen had ik weer een vriend (die dat nog steeds is). Ook hij was geduldig en heeft me nooit gepusht.

    Nu, na een aantal afspraken, heb ik al heel lang geen last meer van blaasontsteking, maar heb ik nog niet echt het idee dat de pijnklachten zijn afgenomen.
    Onlangs een inwendig onderzoek gehad, waarbij de spierspanning werd gemeten (die dus te hoog is) en de bedoeling is die naar beneden te brengen.
    Behalve dat ik mijn bekkenbodemspieren te sterk aanspan, heb ik ook last van kloofjes bij mijn vagina. Op 12 en 6 uur, zeg maar, qua locatie. Alsof er piepkleine in zitten. Zelfs als ik tijdens of voor het vrijen vochtig genoeg ben (sorry voor het plastische taalgebruik) heb ik daar nog last van (ook na het vrijen).

    Niet lang terug ben ik terecht gekomen bij een psycholoog, die me weer verwees naar de seksuoloog, omdat het bij mij waarschijnlijk ook erg tussen de oren zit.
    Wat iedereen hier al vertelt, en wat erg herkenbaar is, is dat ik me minder sexy, minder vrouwelijk voel en ontzettend schuldig jegens mijn vriend.
    Ook de zin om te vrijen is bijna nul, alleen al omdat ik zo’n angst heb dat het misgaat.
    Mijn vriend is erg seksueel (en ik was dat ook altijd wel), en voor mij is hand/mondwerk dan zeker niet genoeg.
    Ik heb ook het idee dat onze relatie op knappen staat. Hoe stom of naïef het misschien ook klinkt, maar intiem zijn en seks zelf zijn gewoon een belangrijk onderdeel van een relatie.

    Voor mijn gevoel doe ik er veel aan om ook maar enige verbetering te zien (medische hulpmiddelen aangeschaft (een ballonnetje waarmee je kunt oefenen), oefeningen van de therapeute, zelf oefenen met vibrators etc.)
    Juist omdat ik er zo ontzettend mee bezig ben, is het zo’n issue geworden dat ik er ongelukkig van word. Ik kan het dan ook niet loslaten en hoop van harte dat de seksuoloog me kan helpen.

    Ik raad iedereen aan die hier ook last van heeft, zo snel mogelijk naar een huisarts, gynaecoloog, seksuoloog of bekkenbodemtherapeut(e) te stappen. Het erkennen van het probleem gaf mij al een duwtje in de goede richting.

    Ik blijf proberen en geef ook niet op voor het gelukt is.

    Iris

Geef een reaktie